• FHU "HELP" na Facebooku
© Wszelkie prawa zastrzeżone. Więcej »

Energetyka wiatrowa
Wiatr - czyste źródło energii
Wiatr jest odnawialnym źródłem energii. Jest to ruch powietrza spowodowany różnicą gęstości ogrzanych mas powietrza i ich przemieszczaniem ku górze. Powoduje to różnicę ciśnień, a naturalna tendencja do ich wyrównywania powoduje powstawanie wiatru.
Światowe zasoby energii wiatru, które nadają się do wykorzystania z technicznego punktu widzenia, to 53 tys. TWh/rok. Ta ilość energii jest 4 razy większa niż wynosiło globalne zużycie energii elektrycznej w 1998 roku.
Energia wiatrowa była najwcześniej, obok spalania drewna, eksploatowaną przez człowieka energią odnawialną. Pierwsze wiatraki były wykorzystywane przez ludzi do mielenia ziarna, oraz pompowania wody. Pierwszy opis użycia wiatraków do pompowania wody powstał około 400 r. p.n.e. w Indiach. W Chinach oraz krajach basenu Morza Śródziemnego wiatraki pojawiły się na początku naszej ery. Stosowano je głównie do przepompowywania wody (nawadnianie i osuszanie pół) oraz mielenia zboża. W VIII wieku w całej Europie pojawiły się wiatraki, w których wykorzystywano cztery skrzydła. Specjalistami w budowie tego typu wiatraków byli Holendrzy. Pod koniec XIX wieku rozwój maszyny parowej spowodował wyparcie napędu wiatrowego z wielu dziedzin życia gospodarczego.

wiatrak kozłowy
Najstarszym typem wiatraka występującym na ziemiach polskich jest wiatrak kozłowy, czyli "koźlak". Występowały one już w pierwszej połowie XIV wieku na Kujawach i w Wielkopolsce, natomiast rozpowszechnienie ich stosowania przypada na wiek XV. Koźlaki dotrwały bez zmian konstrukcyjnych do XX wieku i stanowiły najliczniejszą grupę wiatraków. Ich cechą charakterystyczną jest to, że cały budynek wiatraka wraz ze skrzydłami jest obracany wokół pionowego, drewnianego słupa tzw. sztembra. Sztember podparty jest najczęściej czterema zastrzałami, a jego dolne zakończenie tkwi w dwóch krzyżujących się podwalinach. Tak skonstruowane podparcie budynku wiatraka nosi nazwę kozła. Ściany wiatraka posiadają konstrukcję szkieletową drewnianą i są ścianami wiszącymi zawieszonymi na koźle za pośrednictwem odpowiednich belek o bardzo dużych przekrojach poprzecznych ("mącznica" i "pojazdy"). Z tylnej (przeciwnej skrzydłom) ściany wiatraka wystawał specjalny dyszel współpracujący z kołowrotem, za pomocą którego następowało nastawianie budynku skrzydłami do kierunku wiatru.

wiatrak kozłowy
W wieku XVII zostaje wprowadzony w Europie nowy typ wiatraka o bryle zasadniczo nieruchomej, z obracaną tylko bryłą dachu o podstawie kołowej obracającą się na łożysku posadowionym na oczepie wieńczącym ściany u góry. Zdolność obrotu "czapy" dachu o 360 stopni pozwalała na ustawianie powierzchni skrzydeł prostopadle do kierunku wiatru. Pozostała część budynku, założona na rzucie ośmioboku (holendry drewniane) lub koła (holendry murowane), nie zmieniała nigdy swego położenia. Ojczyzną wiatraków holenderskich, jak sama nazwa wskazuje, jest Holandia. Wiatraki holenderskie przyjęły się głównie na zachodnich i północnych rubieżach Polski począwszy od XVIII wieku, ale nigdy nie wyparły starszego typu wiatraków, czyli koźlaków.
Pierwsze próby wykorzystania wiatru do produkcji energii elektrycznej podjęto w końcu XIX w. Dopiero w latach osiemdziesiątych XX w. nastąpił znaczny rozwój energetyki wiatrowej. Z inicjatywy duńskich zakładów energetycznych zdecydowano się na opracowanie konstrukcji o mocy 660 kW. Kolejne lata to zmaganie się z problemami technicznymi (konstrukcja generatora, wytrzymałości mechanicznej, dobór odpowiednich materiałów) oraz ekonomicznymi. Wreszcie w latach dziewięćdziesiątych pojawiły się urządzenia, które mogły produkować energię na skalę przemysłową po cenach możliwych do zaakceptowania. Moce współczesnych wiatraków sięgają kilku megawatów a krajobraz niektórych krajów od dawna nierozłącznie związany jest z wiatrakami, Polski również.
Energetyka wiatrowa to jeden z zasadniczych elementów zrównoważonego rozwoju kraju. Obok innych, alternatywnych wobec energetyki opartej na procesie spalania organicznych paliw kopalnych, znalazła ona miejsce w przyjętej 23 sierpnia 2001 r. uchwałą Sejmu Strategii rozwoju energetyki odnawialnej.
Prawidłowe oszacowanie zasobów energetycznych wiatru ma decydujące znaczenie dla procesu lokalizacji elektrowni wiatrowej oraz analizy opłacalności inwestycji tego typu. Określenie rocznej produkcji energii dla danej lokalizacji wymaga znajomości rozkładów prędkości i kierunków oraz długoterminowych średnich prędkości wiatru. W celu uzyskania tych danych przeprowadza się długoletnie pomiary, przy zastosowaniu precyzyjnej aparatury, a także stosuje się nowoczesne metody analizy danych pomiarowych.
Oceny zasobów wiatru w miejscu planowanej lokalizacji elektrowni dokonuje się w oparciu o długoterminowe dane ze stacji meteorologicznych. Tego rodzaju oceny były i są obecnie wykonywane dla całego obszaru Polski przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
W stacjach tych określane są średnie miesięczne i średnie roczne prędkości wiatru. Na podstawie tych danych sporządzono tablice pozwalające na szacunkowe określenie zasobów energii wiatru. Opracowano również wykres zależności średniej prędkości wiatru od czasu trwania wiatru w różnych przedziałach prędkości. Na jego podstawie określa się rozkład prędkości wiatru dla różnych jej przedziałów, czyli określa się, ile godzin w roku wiatr wieje z określoną prędkością.
Charakterystyka warunków wiatrowych w Polsce
Możliwości rozwoju energetyki wiatrowej w Polsce są bardzo obiecujące, na co wskazują uzyskane wyniki badań przeprowadzonych przez IMGW na podstawie wieloletnich obserwacji kierunków i prędkości wiatru prowadzonych w profesjonalnej sieci meteorologicznej Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Uprzywilejowanymi w Polsce rejonami pod względem zasobów wiatru w mezoskali są:

  • środkowe, najbardziej wysunięte na północ części wybrzeża od Koszalina po Hel,
  • rejon wyspy Wolin,
  • Suwalszczyzna,
  • środkowa Wielkopolska i Mazowsze,
  • Beskid Śląski i Żywiecki,
  • Bieszczady i Pogórze Dynowskie.

Rozkład prędkości wiatru mocno zależy od lokalnych warunków topograficznych. Znane są liczne inne mikro-rejony kraju o korzystnych bądź doskonałych warunkach wiatrowych. Wg. prof. Haliny Lorenc z IMGW obszar Polski można podzielić na strefy energetyczne warunków wiatrowych:

  • Strefa I - wybitnie korzystna
  • Strefa II - bardzo korzystna
  • Strefa III - korzystna
  • Strefa IV - mało korzystna

turbiny wiatrowe
Strefy energetyczne wiatru

Administracyjne aspekty rozwoju energetyki wiatrowej
Energetyka odnawialna nie miała dotychczas priorytetu w polityce gospodarczej kraju. Mimo postępującego spadku kosztu produkcji energii wiatrowej oraz coraz bardziej zaawansowanych technicznie urządzeń służących do jej wytwarzania, szybki rozwój energetyki wiatrowej jest niemożliwy bez wsparcia państwa. W połowie lat 90-tych zaczęto postrzegać odnawialne źródła energii jako ważny element realizacji strategii zrównoważonego rozwoju. Zaczęto doceniać korzyści, jakie niesie rozwój odnawialnych źródeł energii dla państwa.
Pojawił się szereg ustaw i dokumentów, które dały wyraz praktycznego poparcia wyżej wymienionych tendencji. Podstawową prawną regulacją rozwoju energetyki odnawialnej w Polsce jest ustawa Prawo Energetyczne i rozporządzenia wykonawcze do niej.
Elektrownie wiatrowe w świetle prawa budowlanego są budowlami i w związku z tym ich budowanie, eksploatacja i rozbiórka wymaga spełnienia wszystkich postanowień tego prawa. Pierwszą decyzją, jaką musi uzyskać inwestor jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 14 lipca 1994 r.
Kolejną decyzją, jaką musi uzyskać inwestor jest decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane. Tylko niewielka grupa instalacji do wykorzystywania energii odnawialnej nie podlega bezpośrednio pod przepisy Prawa Budowlanego - np. niewymagające fundamentowania. Pozwolenie na budowę wydawane jest na wniosek inwestora przez starostę.
Niezależnie od przepisów ogólnie obowiązujących, w zależności od specyfiki inwestycji i stosowanych technologii, inwestorzy muszą liczyć się z koniecznością spełnienia dodatkowych wymagań i uzyskania dalszych uzgodnień. Do urządzeń, których lokalizacja i budowa wymaga od inwestora pokonania najbardziej skomplikowanych procedur należą elektrownie wiatrowe sieciowe. Lokalizacja tych obiektów, ze względu na ich duże rozmiary, obecność elementów ruchomych, możliwe zakłócenia elektromagnetyczne i powodowany przez nie hałas może wymagać dodatkowych uzgodnień.

źródło: http://www.elektrownie.tanio.net
http://pae.org.pl


Strona pochodzi z serwisu
www.ekologia24.biz
Powrót do strony głównej
KONTAKT

(0-33)  845  01  50

(+48) 604 634 578


biuro@fhu-help.pl help@fhu-help.pl



Formularz kontaktowy


(Proszę wypełnić wszystkie pola)

Podaj swoje imię



Podaj swój adres e-mail



Model szukanego urządzenia



Wpisz swoją wiadomość:





  



Informacja o plikach cookies

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies aby świadczyć Państwu usługi na najwyższym poziomie, w sposób dostosowany do Państwa indywidualnych potrzeb i preferencji, wyłącznie do anonimowych statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących przechowywania i uzyskiwania dostępu do cookies przy pomocy ustawień przeglądarki lub urządzenia końcowego, z których Państwo korzystacie. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.

Zamknij
SiteMap: |  Panele solarne  |   Moduły słoneczne Kyocera  |   Zestawy fotowoltaiczne  | Panele fotowoltaiczne Schüco  | Turbiny wiatrowe  |   Turbina AIR X 400  | Zestawy turbin wiatrowych  | Energia wiatru  |
Copyright
©  2017  FHU HELP
On-line:     od 01.01.2006 : 10744042 Valid XHTML 1.0 Strict zestawy fotowoltaiczne Poprawny CSS!